Lilie drzewiaste
Lista produktów
Wygląd i cechy lilii drzewiastych
Lilie drzewiaste wyrastają z dużych, łuskowatych cebul, które z roku na rok wytwarzają coraz silniejsze pędy. W sprzyjających warunkach łodygi mogą osiągać 1,5–2,5 m wysokości, a przy odpowiedniej pielęgnacji tworzą nawet kilkadziesiąt pąków kwiatowych na jednej roślinie. Pędy są grube, sztywne i gęsto ulistnione wąskimi, lancetowatymi liśćmi w intensywnie zielonym kolorze, co nadaje roślinie wygląd niewielkiego krzewu.
Największą ozdobą są jednak olbrzymie kwiaty – szerokie, trąbkowate lub lekko odchylone, osiągające 20–30 cm średnicy. W zależności od odmiany mogą być jednobarwne lub dwukolorowe, często z wyraźnymi smugami, plamkami bądź kontrastowym obrzeżeniem płatków. Wyróżnia je również mocny, słodki zapach, który roznosi się w ogrodzie zwłaszcza wieczorami, nadając nasadzeniom niezwykłego, egzotycznego charakteru.
Sadzenie i pielęgnacja lilii drzewiastych
Lilie drzewiaste najlepiej sadzić jesienią (wrzesień–październik) lub wczesną wiosną, zanim rośliny rozpoczną intensywny wzrost. Cebule umieszcza się na głębokości około trzykrotnej wysokości cebuli – zazwyczaj 15–20 cm – zachowując między nimi odstęp 30–40 cm, aby dorosłe rośliny miały miejsce na rozwój. Podłoże powinno być żyzne, próchniczne i dobrze przepuszczalne, o lekko kwaśnym lub obojętnym odczynie. Warto je wcześniej wzbogacić kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem oraz zapewnić drenaż, by zapobiec zastojom wody, które mogą prowadzić do gnicia cebul.
W czasie sezonu wegetacyjnego lilie wymagają regularnego podlewania, szczególnie podczas tworzenia pąków i kwitnienia, a także systematycznego nawożenia nawozami wieloskładnikowymi co 2–3 tygodnie. Po kwitnieniu usuwa się jedynie przekwitłe kwiatostany, pozostawiając zielone liście i pędy, które odżywiają cebule i pomagają im przygotować się do kolejnego roku. Na zimę stanowisko warto ściółkować korą, liśćmi lub agrowłókniną, zwłaszcza w rejonach o surowych zimach, aby zabezpieczyć cebule przed przemarzaniem.